Feed them to the Sharks
I know the businessmen and the traitors in this despicable government are well aware of how destructive the impact of the expanded value added tax is on the lives and welfare of the poor and working people. They may be a corrupt and immoral lot- but am certain they’re not stupid. They damn well know that the EVAT is a regressive measure and that it’s akin to poison being forced down the throats of the poor.
They know this.
But they don’t care.
And this is what makes these business groups and this government (and the loathsome lawmakers who voted the new EVAT into being, and the Supreme Court justices who upheld the EVAT’s supposed constitutionality) deserving of the fate worse than the fate worse than death.
Like being fed to the sharks.
One limb at a time.
One bite every 15 minutes (am thinking of trained sharks).
Consider: the EVAT’s implementation further widens the abyss that stretch between the incomes of ordinary Filipino households and the prices of basic goods and services. As it stands, the prevailing minimum wage in Metro Manila (where it is highest) is just 48% of the estimated P681 daily cost of living for a family of six according to the National Wages and Productivity Commission or NWPC.
Because of the EVAT, households earning less than P15T/month will have to shoulder and added P600-900 in expenses. Simply put, families will be forced to spend less because food and other basic necessities will costs more, and rates for services such as electricity and transportation will be even higher.
Imagine parents telling their children to eat less. Or to get used to never eating breakfast but instead settle for a cup of weak coffee in the mornings to warm their little tummies.
The EVAT is so anti-poor — the rich and poor pay the same tax for a particular product, but the rich actually pay less relative to his or her income.
A rich family will have no problem buying a sack of rice even if the price increases by P200. But the family of, say, an ordinary taho/tofu factory laborer, or a garbage man from Leonel or REN transport? P200 is a massive amount.
Actually, this is a highly inaccurate anology because poor families buy rice a kilo at a time. A kilo, for those who are not aware, costs P25 if it’s of passing quality. Cheap NFA rice costs P15-19 a kilo, last time I checked. NFA rice tastes and looks dead and rotten. I know this because I’ve eaten it.
Government says its going to use the EVAT collections to improve social services. That the funds will go back to the people in the form of improved services like health, housing and education.
Yeah, right! Who the hell does this government think it’s kidding?! It’s implementing a privatization program of all public hospitals (among them the PGH, the Lung Center, Kidney Center and the Heart Center), and the budgets of state colleges and universities are being severly cut down to size!
As for housing, utang na loob. That’s also being privatized through the creation of the Department of Housing and Urban Development of DHUD. Read the committee report on DHUD and you’ll notice how many business terms are contained in it — bank arrangements, financial contracts and all that technical stuff that mean only one thing: the private sector calls the shots and to hell with the urban poor if they can’t pay a minimum of P5,000-P7,000 a month for a watered-down cement and plaster house slightly bigger than a chicken coop.
Ang sarap magmura!!!!
The truth is this: billions of VAT payments are lost annually due to corruption. "Lost" is actually euphemism for ninakaw, kinumlimbat, binulsa. According to the National Tax Research Center , the government loses an average 30% of the expected annual collections from the present VAT Law due to leakage.
"Leakage" is probably another euphemism. Maybe for "unreported, unliquidated, mysteriously disappeared and unaccounted for."
How much does this ‘leakage’ and ‘loss’ amount to? Annual losses amounting to PhP41 Billion or PhP208 Billion from 1998-2002! In the meantime, the various fiscal incentives laws enacted by the crocodile farm also known as Congress have allowed firms engaged in exports and those under investment priority areas to avail of various VAT exemptions and zero-rated privileges that amounted to P195.5 billion in 2003 alone.
This is more than the P194-billion budget deficit in 2004!
If you want to know where your taxes go - close your eyes and what you see is where all of it went.
For all the yammering of GMA’s economic advisers like Joey Salceda, the EVAT will not end the present economic crisis. Like, duh! On the contrary, it will exacerbate it. Because when we speak of the economy, shouldn’t we be speaking of the labor force? The working sectors? The vast army of Filipino workers and peasants and middle class?
Their welfare is already so compromised and it’s reflected in the way the economy is doing.
The EVAT just means more money for the crocodiles in barong tagalogs and americanas.
And now, while the EVAT sends prices soaring (like a strong and violent wind blowing, causing cans and bottles and LPG tanks to fly off shelves and their steel-enclosed box-corners. A cyclone sending a barong-barong with Juan, Maria and Pepe and Pilar — not to mention Tagpi– in it to the Land of Oz, only when they get there, the house lands on them. Gloria, the Wicked Witch of the East, cackles madly.)
What makes all this even more bitter, even more difficult to bear is this: government refuses to implement an across-the-board wage increase.
Dahil sa EVAT, lalong tumitibay at lalong nagiging kagyat ang pangangailangan na itaas ang sahod ng mga manggagawa. Dahil sa traydor na EVAT, lalong lumiliit ang halaga ng kakarampot na sahod ng manggagawa.
Dahil sa EVAT, wala na halos mabibili ang sobrang babang sahod na sa NCR ay pumapatak ang tunay na halaga sa mas mababa pa sa P170 kada araw.
Dahil sa EVAT, lalong lalampas sa kakayanan ng ordinaryong manggagawa ang presyo ng mga batayang produkto at serbisyong panlipunan. Taong 1999 pa nang isampa sa Kongreso ang panukala para sa pagtataas ng sahod ng P125 na legislated at across-the-board. Taong 2005 na ngayon, pero wala pa ring nangyayari sa napakamakatarungan at mahalagang panawagang ito.
Kamakailan, lumabas sa midya na nais daw ni Macapagal-Arroyo na magkaroon ng pagtataas ng sahod. Magandang balita na sana ito, ngunit kaagad ding nalantad na peke. Binawi din agad ni Arroyo dahil napraning ang mga negosyante. Heto namang si Arroyo, ever desperate to keep business on her side, backpedalled faster than a lunatic clown on a unicycle.
Sa halip na itulak ng Malacanang ang Konggreso na gawing priority bill na ang HB 345 o ang panukalang nagtataas ng sahod ng P125 para sa lahat ng manggagawa, pinagtatabuyan na naman ng gobyerno ang mga manggagawa na pumunta na lang daw ulit sa regional wage boards at magmakaawa para sa pagtataas ng sahod.
Gaya ng inaasahan, ganito na rin ang mga argumento ng DOLE ng kampon ni Satanas na si Patricia Sto. Tomas at mga samahan ng mga ganid at swapang na kapitalista at employer sa pamumuno ng Employers Confederation of the Philippines (ECOP) and the Philippine Chamber of Commerce and Industry (ECOP) and that false nationalist Raul Concepcion.
Namaos na ang mga manggagawa sa kakapaliwanag tungkol sa pagiging walang-hiya at inutil ng mga regional wage boards. Mula nang itayo ang mga taksil na wage boards na yan noong 1989, wala na silang ginawa kundi ipako ang sahod sa sahig, at tiyaking hindi ito itaas, ayun na rin sa kagustuhan ng malalaking negosyante at kapitalista.
Kung gaano katagal nang iginigiit ng mga manggagawa ang pagtataas ng sahod, gayundin katagal nila ipinapanawagang ibasura na ang mga regional wage boards.
Sadyang kontra-manggagawa at maka-kapitalista ang mga wage boards at ang misyon sa buhay ng mga naka-upo sa mga ahensyang iyan ay tiyaking palaging mumo at latak ang ililimos sa mga manggagawa kapalit ng kanilang pagpapagal sa mga pagawaan.
Talagang mali na tumanggi ang Konggreso sa tungkulin nitong pakialaman at pangunahan ang usaping pagtataas ng sahod at itaboy ang mga manggagawa sa wage boards!
Una, kapag sa wage boards pumunta ang mga manggagawa, minimum wage lang ang gagalawin nila, hindi across the board at nationwide ang pakinabang. Madalas iilang wage boards lang sa mga rehiyon ang nagkokonsidera ng pagtaas ng sahod. Ang iba ay hindi aaksyon kung walang petisyon.
Ikalawa, ang wage boards ay pabor sa mga kapitalista. Batay sa karanasan, ang nakukuha lang sa wage boards ay kung magkano ang papayagan ng mga kapitalista. Isinabatas ang RA 6727 o batas na lumikha sa wage boards noong 1989.
Kung titignan ang sahod ng mga manggagagawa mula 1989, lumaki lang ito kumpara sa cost of living hanggang 1991 pero tuloy-tuloy na ang bagsak nya mula noon. Sa madaling salita, papalaki ng papalaki ang agwat ng sahod ng mga manggagawa at cost of living sa loob ng nakaraang 10 taon sa ilalim ng RA 6727
Hindi nakakagulat dahil ang nakakaupo lang sa wage boards ay kinatawan ng mga kapitalista, gobyerno at dilawang lider manggagawa. Isa isahin natin sila: ang gusto ng kapitalista ay mas mataas na tubo. Anumang paglaki ng sahod ay kabawasan sa tubo nila. Ang tiwaling gobyerno naman ay may patakaran na panatilihing mababa ang sahod sa bansa upang maakit ang mga dayuhang kapitalista.
Ang mga huwad na lider manggagawa naman na nasa wage boards ay naniniwalang maaaring pag-isahin ang interes ng manggagawa at kapitalista na alam nating imposible. Sa ganyang balanse, di kataka-taka na pabor ang wage boards sa mga kapitalista at kontra manggagawa at kontra sahod.
Naghihimagsik ang puso at diwa ng mga manggagawa sa mga argumentong patuloy na hinahambalang sa harap ng panawagang itaas ang sahod. Lagi na lang kontra sa kapakanan at kagalingan ng mga manggagawa ang posisyon ng mga opisyales ng gobyerno pagdating sa isyung ito. Kesyo magsasara daw ang mga kumpanya, kesyo marami daw ang matatanggal sa trabaho, etcetera etcetera etcetera.
Bakit pagdating sa EVAT at iba pang mga panukala at programa na dikta o utos ng malalaking kapitalista at negosyante, nagkakandarapa ang gobyerno na ang mga ito’y ipatupad? Mga panukala ito tulad ng EVAT na nagdadala ng sobrang pasakit at pabigat sa kabuhayan ng mahihirap at manggagawa. Mga patakaran ito tulad ng tax holidays, tax exemptions, at kung ano-ano pang pabuya sa mga negosyante at kanilang mga dayuhang partner na sa kabilang banda naman ay may epektong pagpapahina sa lokal na ekonomya?
Lumapag tayo sa lupa at alamin ang tunay na kalagayan ng mga manggagawa. Sagad sa buto ang kanilang dusa sa mga pagawaan! May mga kinukulong ng kanilang employer sa mga warehouse ng arina (tulad ng nangyari sa French Baker); sinuswelduhan ng P150 a day (gaya ng mga contractor-companies ng Levi’s at Calvin Klein underwear); at may namamatay sa pagod kakatrabao ng straight na 30 hours (gaya ng nangyari sa isang manggagawa sa Honda Philippines).
Patuloy na pinagsasamantalahan at binabarat ang halaga ng kanilang lakas paggawa, habang lumalamon at nagpapasasa sa luho ang malalaking kapitalistang nang-aalipin. Employers and capitalists jet to Singapore or Hongkong for lunch or dinner, feed their Great Danes or Boxers or Bicjon Frisses Eukanuba brand kibble (which costs P150 a kilo) and buy watches (Rolexes? Patek Philippes? Omegas?) which cost as much as a jeepney while workers sit down to breakfasts of itlog na maalat and pan de sal.
Napakaraming anak ng manggagawa ang malnourished at hindi na nag-aaral dahil di na sila kayang pag-aralin ng kanilang mga inaliping magulang. Pinatay ang mga lider manggagawa tulad nina Ric Ramos ng Central Azucarera de Tarlac Labor Union (CATLU), Fedie de Leon ng PISTON-KMU, at Diosdado Fortuna ng union ng Nestle Philippines habang kailang ibinabandila ang pagtaas ng sahod para sa kanilang mga kauri kasabay ng kanilang pakikibaka para sa pampulitika at demokratikong karapatan ng mamamayan.
Walang matanaw na pag-asa o kaalwanan ang mga manggagawa sa harap na patuloy na pagtaas ng presyo ng langis, pagtaas ng singil sa kuryente na kapwa naming humahatak pataas sa presyo ng mga batayang produkto at singil sa mga serbisyong medikal, transportasyon, pabahay at edukasyon.
Bukod sa pagkondena ng mga manggagawa sa pangulong nagsinungaling, nanloko at nagnakaw, malakas ang panawagan ng mga obrero na bumaba sa poder si Macapagal-Arroyo dahil sa matinding kahirapang kanilang dinaranas sa ilalim ng kanyang panunungkulan.
Kahirapang hindi na lang dapat itangis kundi dapat ikondena at labanan dahil dala ito ng kurapsyon sa pamahalaan at pagmamatigas ng gobyerno sa mga hinaing ng mamamayan.
Kahit ano pang mga argumento ng mga malalaking negosyante, ang katotohanan ay simple lang: ang kanilang pagnanakaw at pagsasamantala, ang kanilang sakim na pagmamahal sa pera at sa tubo ang nagpapahirap sa mga manggagawa. Pag tumututol sila sa pagtataas ng sahod, it’s not really because they care about the economy and what happens to it: all they’re out to protect is their own bank accounts.
Can they take their profits to hell? Because if it exists, that’s where the lot of them is going.
postcript
When I think of businessmen (especially the execs of the TNCs and the MNCS), those residents of the palatial mansions in Corinthian Gardens, Forbes Park; the town houses in Baguio, Tagaytay and Palawan, I want to get a gargantuan jute sack and stuff ECOP and PCCI member into the bag, tie it tightly, and airlift everything to Payatas where a cavernous hole would’ve been dug and then drop the bag.
From a height of, say, 200,000 feet.
Of course a bulldozer will be waiting to cover the entire mess with a layer of topsoil.
And on top of that layer, a cement mixer will pour a compound of liquid steel and concrete.
Gad am so angry. And to think I haven’t written anything yet about what I learned today at the Citizens’ Congress for Truth and Accountability (CCTA).
What makes the lives of these businessmen and the likes of Macapagal-Arroyo more precious or important than the lives of an ordinary laborer?!
November 9th, 2005 at 8:55 am
hello ina. sarah (birung) 2. link kita if you don’t mind. http://www.wrongbee.blogspot.com. keri.
hala!